Kur shihni një zog të egër si rosë ose pulëbardhë, mendoni për gripin e shpendëve. Sepse në fakt ka më shumë gjasa se jo ata të jenë të infektuar me virus. Dhe shumë lloje të shpendëve të egër janë asimptomatikë, që do të thotë se ata nuk shfaqin asnjë simptomë. Rreziku i transmetimit te kafshët shtëpiake është i ulët, por ato mund të sëmuren nga përtypja ose ngrënia e një zogu të infektuar, qoftë i ngordhur apo i gjallë.
Muajin e kaluar, një qen në Kanada ngordhi nga H5N1, i njohur gjithashtu si gripi i shpendëve, pasi hëngri një patë të egër. Është shqetësuese kjo ndjek një model, me një numër në rritje të rasteve të gripit të shpendëve që shfaqen te gjitarët që bien në kontakt me një zog të infektuar, të ngordhur apo të gjallë.
Një zog mund të infektojë deri në 100 të tjerë. Kur zogjtë e egër të infektuar ndeshën me zogj shtëpiak (si p.sh. duke fluturuar mbi to dhe duke defekuar poshtë tyre), u shfaqën probleme të mëdha. Gripi i shpendëve ka një shkallë vdekshmërie gati 100% në shumicën e shpendëve, gjë që çoi në mungesë jo vetëm të gjelit të detit për Krishtlindje, por edhe vezëve, pasi ferma pas ferme u shkatërrua nga sëmundja.
Që nga nëntori, sinjalet që dalin në mbarë botën vazhdojnë të jenë shqetësuese. Në janar dhe shkurt të këtij viti, më shumë se 3,000 luanë të detit ngordhën nga gripi i shpendëve në Peru (ku numri i vdekjeve të shpendëve të egër arriti në rreth 50,000). Në Rusi ngordhën 700 foka të Kaspikut. Pastaj disa delfinë në Britani dhe SHBA vdiqën nga H5N1. Normalisht, edhe nëse një kafshë kap H5N1 nga një zog, ajo nuk mund ta kalojë atë te gjitarët e tjerë. Kjo kufizon përhapjen e saj. Por numri i madh i rasteve në këto shpërthime sugjeron mundësinë e transmetimit nga gjitari te gjitari, megjithëse kjo nuk është konfirmuar ende nga sekuenca gjenetike. Një hipotezë më e mundshme është se këto shpërthime janë grupe kafshësh që ushqehen me zogj të infektuar. Nuk është ende 100% e qartë se çfarë po ndodh.
Por rreziku i përhapjes midis gjitarëve është gjithmonë i pranishëm. Një studim i ri para-printuar nga Kanada tregoi se mostrat H5N1 mund të përhapeshin në mënyrë efikase midis ferretëve me rezultate fatale. Për t’u përhapur me efikasitet te njerëzit, H5 do të kishte nevojë për tre kategori të mëdha ndryshimesh gjenetike , sipas ekspertit të gripit të shpendëve, Prof Richard Webby. Deri më tani, virusi ka mundur të bëjë një nga këto ndryshime, por jo dy të tjerat. Pra, tani, H5N1 është një rrezik teorik për pandeminë e ardhshme njerëzore, në vend që të kërkojë urgjencë si përgjigje sot. Dhe një kryeministër ose sekretar shëndetësor mund të thotë: “Pse të përgatitemi për diçka që mund të mos ndodhë kurrë?”
Këto janë sinjale shqetësuese që veprimet duhet të ndodhin tashmë. Kështu që nëse ndodh një grup i caktuar mutacionesh dhe ne shohim një shpërthim te njerëzit në Peru, Kinë ose Britani, dëmi që mund të shkaktojë është minimal. Kjo është një sëmundje me një shkallë vdekshmërie të vlerësuar në 50-60% te njerëzit , përfshirë fëmijët.
